[.Fic & SF.] หน่วง....?? [kyumin]

posted on 12 Oct 2011 13:43 by pearpeariie

Title : หน่วง....??

couple : Kyu x Min (feat.wonhyuk)

Rate : G

note : อย่าคาดหวังอะไรมากเลยค่ะ คนแต่ง

ค่อนข้างเพ้อ ตอนแต่ง -3-

คุณเคยรู้สึก เขิน ใครบางคน จนทำอะไรไม่ถูกมั้ย

คุณเคยรู้สึกเหมือนจะละลายอยู่ตรงนั้น เวลาที่ ใครบางคน ยิ้มให้มั้ย

คุณเคยรู้สึกเหมือนหัวใจจะออกมาเต้นข้างนอกเวลาที่ ใครบางคน จับมือคุณมั้ย

คุณเคยรู้สึกเหมือนหัวใจจะหยุดเต้นเวลา ใครบางคน เดินเข้ามาทักคุณมั้ย

คุณเคยรู้สึกอยากให้เวลาหยุดอยู่ตรงนั้น เวลาที่ ใครบางคน อยู่กับคุณมั้ย

 

ถ้าคุณเคย คุณก็คงจะเข้าใจความรู้สึกของผม ตอนนี้

ความรู้สึกที่ผม.....เก็บอยู่ในใจมาตลอดหลายปี

ที่ผมและเค้ารู้จักกัน....

 

ทุกๆครั้งที่เธอนั้นส่งรอยยิ้มเข้ามาทักทาย

ทุกๆครั้งที่เธอนั้นส่งสายตาเข้ามาหากัน

ทำให้ฉันนั้นแทบจะขึ้นสวรรค์ทั้งที่ยังยืนอยู่ตรงนั้น

 

“คยูฮยอนอา~~~~” ผมหันไปตามเสียงเรียก และก็พบกับ เจ้ากระต่ายตัวอวบ ที่วิ่งหน้าตั้ง พลางโบกไม้โบกมือ ให้ผมเป็นการใหญ่

“^^~” ผมหันไปยิ้มให้ ร่างอวบที่ตอนนี้ มาหยุดยืนหอบแฮ่ก ก้มหน้ามองพื้นอยู่ตรงหน้า

“เหนื่อยล่ะสิ” ผมถามพลางเอามือลูบหัวที่ยุ่งเหยิงนั่นให้เข้าทรง….

ร่างอวบค่อยๆเงยหน้าขึ้นมาพร้อมรอยยิ้ม ที่ฉีกกว้างเกือบถึงใบหู (-0-)

“^[+++]^”

อึก 

รอยยิ้มนั้นทำให้ร่างสูงที่มองอยู่ถึงกับนิ่งค้าง....

อีกแล้ว รอยยิ้มแบบนี้อีกแล้ว..

รอยยิ้มที่มีให้ผมตลอด หลายปี...

รอยยิ้มที่เจ้าตัวไม่เคยรู้เลย....

ว่า

มันมีผลต่อการเต้นของหัวใจคนดูแค่ไหน....

 

ทุกๆครั้งที่เธอนั้นคอยส่งเสียงและทุกข้อความ

ทุกๆครั้งที่เธอนั้นคอยเฝ้าถามและเป็นห่วงฉัน

ทำให้ฉันนั้นแทบจะดิ้น ดิ้นตายอยู่ตรงนั้น

 

ดูเหมือนร่างสูงจะค้างนานไปหน่อย (วิญญาณกี้หลุดจากร่างไปแล้วหละ -*-)

เพราะไม่ว่าร่างอวบตรงหน้าจะร้องเรียก

โบกไม้โบกมือ ยังไง เค้าก็ไม่รู้สึกตัว

จนตอนนี้ รอยยิ้ม บนใบหน้าหวานๆนั่น ได้เปลี่ยนไปเป็น

หน้าตาบูดบึ้ง แล้ว....

 

โป๊กก!!! 

“โอ้ยยย” คยูฮยอนร้องลั่นเมื่อโดนเขกหัว พลางเอามือลูบหน้าผากส่วนที่โดนเขก

“^0^” ผิดกับร่างบางที่ตอนนี้กลับมายิ้มแย้มแจ่มใสเหมือนเดิมแล้ว...

“นี่ซองมิน ... มันเจ็บนะ เขกมาได้” พูดพลางสะบัดหน้าหนีอย่างงอลๆ (เอ่อ อิกี้ =[]=;;)

“ไม่ต้องมาสำออยเลยนะ คยูกี้” ซองมินพูดอย่างไม่สนใจ แล้วเดินไปนั่งข้างคยูฮยอน ก่อนจะก้มหน้าอ่านหนังสือที่ถือมาด้วย

“.....” ร่างสูงยังคงเงียบ และเปลี่ยนท่าจากหันหน้าหนี เป็น ฟุบหน้าลงกับโต๊ะแทน..

“...” ซองมินหันไปมองพลางส่ายหัวไปมา ก่อนจะหันมาสนใจหนังสือต่อ

“.....” แต่ร่างสูงข้างๆก็ยังคงเงียบต่อไป

ส่งผลให้ร่างอวบข้างๆ ต้องละความสนใจจากหนังสือมาที่ คนตัวโตข้างๆแทน

จึกๆ

ซองมินลองเอานิ้วจิ้มๆ คยูฮยอนดู แต่ก็ไม่ได้รับการตอบสนองไดๆ (กี้เป็นคนนะมิน -*-)

“คยูฮยอนอา~~” เอ่ยชื่อร่างสูงออกไปอย่างอ้อนๆ (-///- :: คยู)

“....” แต่คนตัวโตก็ยังเงียบ

“...นี่ คยูกี้ เจ็บหรอ เค้าขอโทษน้า... นี่อย่างอลสิ” ไม่พูดปล่าวแต่ยังยื่นหน้าเข้าไปใกล้ อีกด้วย (>/////< :: คยู)

“..”คนตัวโตไม่ตอบแต่ค่อยๆเงยหน้าขึ้นมาแทน

ทำให้ซองมินได้เห็นหน้าที่ตอนนี้แดงไปถึงใบหู ลามไปถึงคอแล้ว (กี้คิดอะไร --*)

“คยูกี้เป็นอะไรอ่ะ ไม่สบายรึปล่าว ทำไมหน้าแดงล่ะ” ไม่พูดปล่าวเพราะตอนนี้มืออวบๆได้ยื่นไปแตะที่หน้าผากของคนตรงหน้าแล้ว ก่อนที่จะเลื่อนมาแตะที่ข้างแก้ม และละมาที่คอ....

“อะ...” 0/////0*

“ตัวก็ไม่เห็นร้อนนี่...เป็นอะไรรึปล่าวคยูกี้” เมื่อไม่รู้สึกถึงความร้อนจากตัวร่างสูง คนตัวอวบก็เอามืออก (เสียดายอ่ะ :: คยู)

“อะ..อ่า..ปล่าวๆ อากาศมันร้อนน่ะ -//-;;” พูดพลางขยับเสื้อตัวเองเข้าออก

“ร้อนหรอ” -0-? ซองมินพูดเบาๆพลางหันไปมองท้องฟ้า พลางทำหน้างงๆ  ก็จะไม่ให้เค้างงได้ไงล่ะ แดดก็ไม่มี แถมลมยังพัดสบายอีกต่างหาก แต่ก็ไม่ได้สนใจอะไร เพราะตอนที่เค้าหันไปมองทั้งฟ้านั้น สายตาได้หันไปเห็น ใครบางคนที่กำลังเดินมาทางนี้....

 

“ซีวอนอา~~” พูดพลางลุกจากที่แล้ววิ่งไปหา ร่างสูง…..

 

 

แต่ติดที่ฉันนั้นไม่ใช่เพียงคนเดียว ที่ได้รับท่าทีที่แสนดีเหล่านั้น

 

เมื่อคยูฮยอนได้ยินซองมินเรียกชื่อ ซีวอน ก็หันไปมอง แล้วก็ต้องนึกสมเพชตัวเอง....

ใช่แล้ว ซีวอน เพื่อนสนิทอีกคนของผม เพื่อนที่บางทีผมก็ไม่อยากให้มันอยู่ด้วย ....

เพราะทุกครั้งที่มันอยู่ด้วย ....

ซองมิน.....

จะไม่ดูแลแค่ผมยังไงล่ะ เค้าจะทำทุกอย่างที่ทำกับผม...กับซีวอนด้วย

 

มันจึงเป็นความรักที่ไม่ถึงกับสุข เป็นความทุกข์ที่ไม่ถึงกับเศร้า

แต่ถึงยังไง ผมก็โอเคกับมันนะ จะให้ทำไงได้ล่ะ

ก็ทั้งใจของผม ให้เค้าไปหมดแล้วนี่

 

เป็นความรักที่ทั้งซึ้งทั้งเหงาอยู่ด้วยกัน

 

ถึงแม้บางครั้งจะต้องเจ็บปวด ในยามที่ร่างอวบ โทรหาผมด้วยน้ำเสียงร้อนรน..

 

“คยูฮยอน...ทำไงดีล่ะ ทะ..ทำไงดี ซีวอนตัวร้อนมากเลย” เสียงร้อนรนของซองมินทำให้ร่างสูงถึงกับกระตุก

“.....นายอยู่ไหนน่ะ เดี๋ยวฉันไปหา”

“ตอนนี้ฉันอยู่ที่คอนโดซีวอนน่ะ.....อ่า คยูนายเอารถมานะ เราจะพาซีวอนไปโรงพยาบาลกัน”พูดเร็วก่อนจะตัดสายไป

หึ

อีกแล้วสินะ ทุกครั้ง......

ทุกครั้งเลย....

เมื่อพวกเราพาซีวอนเข้าห้องฉุกเฉินไปแล้ว ซองมินก็หันมากอดผมแล้วร้องไห้..

น้ำตาของร่างบางเปียกเสื้อของผม....

แต่ผมก็ทำได้แค่ปล่อยให้เค้าร้องไห้ต่อไป...

เมื่อซองมินหยุดร้อง ก็หันมาเล่าเรื่องทั้งหมดให้ผมฟัง...

..............

ซีวอนทะเลาะกับ ฮยอกแจ อีกแล้ว....

แต่ดูเหมือนรอบนี้ซีวอนจะเป็นคนผิด...

เลยพยายามจะไปขอโทษ แต่ก็ไม่ได้ผล..

ฮยอกแจไม่ยอมออกมาพบซีวอน ร่างสูงจึงนั่งรออยู่หน้าบ้าน....

จนกระทั่งฝนตก...แล้วมันก็ป่วยอย่างที่เห็น ...

อีกแล้ว...

“สงสารซีวอนเน้อะ คยู” คนตัวเล็กหันมาพูดกับผม

“...แต่มันผิดเองไม่ใช่หรอ”... - -*

“ก็ถึงอย่างนั้นก็เถอะ มันก็น่าสงสารอยู่ดีนี่นา....นายลองคิดดูนะ ถ้าเป็นแฟนนายอ่ะ นายจะปล่อยให้เค้ายืนตากฝนรึไงกัน อย่างน้อยก็น่าจะไล่กลับบ้านหรือไม่ก็เอาร่มมาให้สิ แต่ถ้าจะให้ดีนะ น่าจะยอมให้อภัยกันนะ..ฉันคิดว่าคนรักกันน่าจะยอมฟังเหตุผลกันบ้างนะ นายไม่คิดอย่างนั้นหรอ คยู” ซองมินพูดจบก็หันมามองหน้าผมก่อนจะถอนหายใจแล้วลุกไปยืนอยู่หน้าห้องฉุกเฉินแทน

 

ซองมิน .. นายรู้มั้ย ถ้าเป็นฉัน ฉันจะไม่ทำตัวให้ต้องทะเลาะกับแฟนตัวเองหรอก ...

 

พรึบ!!

เสียงประตูห้องฉุกเฉินเปิดออก พร้อมกับ คุณหมอ..

จึงเป็นความรักที่มาพร้อมความอึดอัด

“คุณหมอครับ ซีวอนเค้าเป็นยังไงบ้างครับ เค้าปลอดภัยแล้วใช่มั้ย” ยังไม่ทันที่คุณหมอได้พูดอะไร ซองมินก็ชิงถามซะเป็นชุด

“เอ่อ คุณเป็นญาติคนไข้ใช่มั้ยครับ.. ใจเย็นๆนะครับ ตอนนี้คนไข้ปลอดภัยแล้วครับ เป็นแค่ไข้หวัดใหญ่นะครับ เดี๋ยวเราจะย้ายเค้าไปที่ห้องพักฟื้นนะครับ เชิญคุณตามพยาบาลไปที่ห้องพักได้เลยครับ..หมอขอตัวก่อนนะครับ” คุณหมอบอกก่อนจะขอตัวไปดูแลคนไข้คนอื่นต่อ

“เฮ่อออ ค่อยยังชั่วนึกว่าจะเป็นอะไรมากซะอีก  เน้อคยูกี้” ซองมินหันมายิ้มให้ผม แล้วก็ลากผมให้เดินตามคุณพยาบาลไปที่ห้องพักของซีวอน

 

และเป็นความรักทีไม่เคยเห็นภาพชัดๆซักวัน

มีแค่ความรู้สึกครึ่งๆกลางๆข้างในใจของฉันเพียงคนเดียว

 

คุณรู้มั้ย ว่าบางที ผมก็อดสงสัยไม่ได้ว่า จริงๆแล้ว...ซองมิน คิดอะไรกับ ซีวอนรึปล่าว

บางครั้งผมก็อดไม่เข้าใจในความเป็นห่วงเป็นใยที่ร่างอวบมักจะหยิบยื่นให้ ซีวอนเสมอ

และบางครั้ง ผมก็อดที่จะอยากถามไม่ได้ว่า ความจริงแล้วนายคิดยังไงกับซีวอนกันแน่ ... ซองมิน..

 

ทุกๆครั้งที่มือของเรานั้นได้มาสัมผัส

ทุกๆครั้งที่เธอนั้นบอกความลับให้ฉันฟัง

รู้มั้ยว่าหัวใจของฉันมันแทบละลายอยู่ตรงนั้น

 

“คืนดีกันแล้วซิท่า หน้าบานมาเชียวนะ” ผมแซวซีวอน ที่ตอนนี้ยิ้มหน้าบานเป็นกระด้งเลย

“นั่นสิๆ คืนดีกันแล้วใช่ม้า... ก็นะ ได้พยาบาลดีนี่นา อย่าคิดว่าเค้าไม่เห็นนะซีวอน อิอิ โรงพยาบาลแท้ๆ ไม่เกรงใจสถานที่ซะเลยนะ” ซองมินแซง พลางปัดมือซีวอนที่ยื่นมาขยี้หัวด้วยความหมั่นเขี้ยว

“ฮ่าๆ อืม คืนดีกันแล้ว...อ๊ะ ฉันต้องไปแล้วหละ เดี๋ยวเจ้าไก่จะงอลเอาอีก อิอิ ไปแล้วนะ” หัวเราะอย่างอารมณ์ก่อนจะก้มดูนาฬิกา แล้วก็รีบวิ่งออกไป

“เฮ้อออ ดีจังน้า มีแฟนเนี่ย...ว่ามั้ยคยูกี้” ร่างอวบหันหน้ามาหาผม พลางเอียงคอถาม

อึก

โอย ซองมิน อย่ามาทำหน้าตาน่ารักใส่นะ ให้ตายสิ -///-

“เฮ้ๆๆ คยูกี้ เป็นอะไรไปน่ะ หน้าแดงทำไมเนี่ย ฉันว่านายต้องไม่สบายแน่ๆเลยนะ”

“ฮะ หา อ่าๆ ปล่าวๆ ไม่ได้เป็นอะไร ..เอ่อ ฉันหิวแล้วเราไปหาอะไรกินกันมั้ย”ผมรีบแก้ตัวแล้วพาเปลี่ยนเรื่องทันที

ผมกลัว...กลัวว่า ถ้ายังอยู่อย่างนี้นานกว่านี้อีกนิดเดียว ผมอาจจะห้ามใจตัวเองไม่ไหว

ผลกลัว...กลัวว่าถ้าผมทำอะไรอย่างที่ใจคิดลงไป... ซองมินอาจจะไม่คุยกับผมอีกเลยก็ได้..

พรึบ!!

เฮ้ยย!!

“ไปสิๆๆ เมื่อกี้ตอนเดินมาฉันเห็นร้านเค้กเปิดไหม่น่ะ ไปกินกันนะ” ไม่พูดปล่าว แต่ออกแรงดึงผมให้ลุกตามไปด้วย

“เฮ้ๆๆ ซองมินค่อยๆเดินก็ได้ ไม่ต้องวิ่งหรอก” ผมบอกร่างอวบที่วิ่งหน้าตั้งแถมยังลากผมอีก

แต่ดูเหมือนเค้าจะไม่ได้ยิน.....

ตึกๆ ตึกๆ

ตอนนี้หัวใจผมเหมือนกำลังจะหลุดออกมานอกอกเลย....ไม่หรอก มันไม่ใช่เพราะผมกำลังวิ่งหรอกครับ แต่มันเป็นเพราะ

มือของใครบางคนที่กำลังกุมมือผมอยู่นั่นต่างหาก ที่ทำให้หัวใจผมเต้นแรงขนาดนี้.....

 

“อ้าถึงแล้วๆๆ คยูกี้” เสียงของร่างอวบดึงผมให้หลุดจากพวัง ก่อนที่ผมจะโดนลากให้เดินเข้าไปในร้านอีกครั้ง

กริ้งๆ

“Sweet Icing ยินดีต้อนรับครับ เชิญด้านในครับ” พนักงานหนุ่มตัวเล็กพูดต้อนรับก่อนจะเดินนำไปที่โต๊ะด้านใน

 

ตลอดทางที่เราวิ่งมาที่ร้าน ผมเฝ้าภวานาให้ร้านนี้อยู่ซักขั้วโลกเหนือ หรือไม่ก็ขั้วโลกใต้

ผมกับซองมินจะได้ จับมือกันอย่างนี้อีกนานๆ

แต่ยังไงซะ มันก็คงเป็นไปไม่ได้ ก็ในเมื่อเรามาถึงที่ร้านแล้วนี่นา...

 

“รับอะไรดีครับ”

“อืมมม เอา เค้กฟักทอง...คยูเอามั้ย” ร่างบางหันมาถามผมด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม ผมก็ได้แต่พยักหน้ารับ

“อา งั้นเอาเค้กฟักทอง 2 ที่ แล้วก็ นมสดคาราเมลแก้วนึง แล้วก็ นมสดสตอเบอรี่แก้วนึงครับ” ซองมินปิดเมนูลง ทั้งที่ตัวเองก็ยังไม่ได้ดูเมนูเลยด้วยซ้ำ แล้วหันไปยิ้มกับพนักงาน

“รอสักครู่นะครับ” พนักงานรับออเดอร์ก่อนจะเดินจากไป

“ร้านนี้ตกแต่งน่ารักดีเน้อ คยูกี้” พูดพลางหันไปมองรอบๆร้าน

“อืม...นายยังจำได้อีกหรอว่าชั้นชอบกินอะไรน่ะ” ผมตัดสินใจถามออกไปหลังจากที่แอบดีใจที่ร่างอวบตรงหน้า จำได้ว่าผมชอบกินอะไร แถมยังสั่งได้โดยไม่ต้องถามหรือเปิดเมนูดูด้วย

“อะ อ๋อ จำได้สิ ทำไมจะจำไม่ได้ คยูกี้ชอบหรือไม่ชอบอะไร เค้าจำได้หมดแหละ ^^” ตอบเสร็จก็ยิ้มแฉ่งให้...

แต่ว่า เกือบแล้วหละ ผมเกือบดีใจแล้วหละ ถ้าร่างอวบไม่....

“ของซีวอนเค้าก็จำได้นะ คยูกี้ ฮี่ๆ เค้าความจำดีใช่ม้า” พูดชมตัวเองซะงั้น

กึก...

อีกแล้ว..ซีวอนอีกแล้ว

เฮ้อ ผมน่าจะทำใจได้แล้วนะ ก็ในเมื่อร่างอวบไม่เคยคิดกับผม

เกิน เพื่อนเลยนี่นา

 

“คยูกี้ถามทำไมหรอ” เอียงคอมอง พลางทำหน้าสงสัย

อึก

อีกแล้ว ทำไมชอบทำน้าตาน่ารักใส่ผมอยู่เรื่อยเลยนะ

ซองมิน นายรู้มั้ย ว่ามันต้องใช้ความอดทนมากแค่ไหน เพื่อไม่ให้เผลอใจทำอะไรนายไปน่ะ

นายเคยรู้บ้างมั้ยนะ ถ้าไม่รักกัน ก็สงสารกันหน่อยไม่ได้หรือไงกัน

 

“นี่คยูกี้ นายไม่สบายใช่มั้ยเนี่ย..แต่ว่าตัวก็ไม่ได้ร้อนนี่นา อากาศในร้านก็ไม่ร้อน ...แล้วทำไมนายหน้าแดงล่ะ”ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ที่ร่างอวบย้ายที่นั่งมานั่งข้างๆผม ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ที่หน้าของร่างอวบอยู่ใกล้ผมขนาดนี้ ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ที่มือของเค้ามาสำรวจตามหน้าผาก แก้ม ลำคอ ของผม....

“อะ ซะ  ซองมิน” ตอนนี้ผมทำอะไรไม่ถูกแล้ว มันใกล้เกินไปแล้วนะ ผมว่า

“นี่คยูกี้ นายไม่เป็นอะไรแน่นะ ฉันว่านายแปลกๆ ตั้งแต่เมื่อเช้าแล้วนะ ให้ฉันพาไปหาหมอมั้ย” ซองมินถาม แต่ก็ยังไม่เอาหน้าออกห่างจากหน้าผม 

ดูเหมือนเค้ากำลังล้อเล่นอยู่กับความอดทนของผมนะ ก็ผมบอกแล้วไงว่ามันต้องใช้ความอดทนอย่างมากเลย...และตอนนี้ ความอดทนนั่นก็กำลังจะหมดไป

“ซะ  ซองมิน ฉันว่านายถอยออกไปหน่อยดีกว่ามั้ย”ผมบอกพลางเขยิบถอยหลังให้ห่างจากร่างอวบ

“เอ๋...ทำไมล่ะ แต่ก่อนเรายังเคยอยู่ใกล้กันว่านี้เลยนะ” ไม่พูดปล่าว แต่เค้ายังเขยิบตามผมมาด้วย

“นะ...นี่  ฉันเตือนนายแล้วนะ” ผมพยายพูด โดยบังคับเสียงไม่ให้สั่น

“เตือน??  นายเป็นอะไรไปอ่ะคยูกี้ ฉันว่าพักนี้นายทำตัวแปลกๆนะ รู้ตัวมั้ย” ร่างอวบหยุดเขยิบตามผมแล้ว เพราะว่าตอนนี้ หลังผมชนกับกระจกร้านแล้ว !!

“นี่คยูกี้......”ซองมินเรียกชื่อผม แล้วก็ก้มหน้าลง ไม่พูดอะไรเลย

“อะไรหรอ” ผมถามออกไป หลังจากเงียบอยู่นาน

“ซีวอน..อ่า ไม่สิ ...นาย ....คยูกี้ ..นายมีอะไรจะบอกชั้นมั้ย” หลังจากเงียบอยู่นาน ซองมินก็พูดออกมา แต่ก็ยังไม่ยอมเงยหน้ามามองหน้าผมอยู่ดี

“ฉัน..ฉันมีอะไรจะพูดงั้นหรอ” เอ่อ ผมอ่ะนะ ผมว่าผมไม่มีอะไรจะบอกนะ ถ้าก็มีก็คงมีอยู่เรื่องเดียวล่ะนะ  แต่ว่า มันเป็นเรื่อง ที่ไม่ควรพูดนะผมว่า

“ใช่ นายนั่นหละ นายมีอะไรอยากจะบอกฉันรึปล่าว” คราวนี้ไม่พูดปล่าว แต่ยังยื่นหน้าแดงๆ เข้ามาใกล้ผมอีกด้วย

อะ เอ่อ ผมว่าระยะนี้อันตรายแล้วนะ ซองมิน ฉันว่าฉันเตือนนายแล้วนะ

ยังจะมาใกล้อีก.....

สายตาของผมเลื่อนไปสบตากับร่างอวบ ที่กำลังสื่ออะไรบางอย่างออกมา  บางอย่างที่ทำผมใจเต้น...ซองมิน มันหมายความว่ายังไงกันนะ ...ฉันจะคิดเข้าข้างตัวเองได้มั้ยนะ ฉันจะขอคิดว่า นายเองก็รักชั้นได้มั้ยนะ กับสายตาของนายที่มองฉันในตอนนี้ ....

“นี่คยูกี้ นายจะไม่พูดจริงๆหรอ....เฮ้อ”

ปากบางที่กำลังขยับพูดอยู่นั่นช่างดึงดูดจริงๆ ไหนจะดวงตากลมๆนั่นอีก แล้วยังจะแก้มพองๆที่ตอนนี้กำลังระเรื่อไปด้วยสีชมพู ที่ดูเหมือนมันจะเข้มขึ้นเรื่อยๆ.....ผมกำลังรู้สึกว่าความอดทนของผมมันหายไปเรื่อยๆนะตอนนี้ มันกำลังหายไปพร้อมกับที่ระยะห่างระหว่างผมกับซองมินที่มีน้อยลงตามไปด้วย

และตอนนี้ผม จมูกของผมก็ห่างกับซองมินเพียงเส้นผมกั้นเท่านั้น...

ตากลมโตนั่นหลับลงแล้ว พร้อมกับริมฝีปากบางที่เผยอขึ้นเล็กน้อย เหมือนจะเชิญชวน....

ซองมิน ฉันขอโทษนะ แต่ว่า...

 

จุ๊บ!!!

 

-ซองมิน’s part-

จุ๊บ!!!

ผมจูบคยูกี้ไปแล้ว...ก็ให้ตายเหอะ ผมเปิดทางให้ขนาดนี้แล้วนะยังจะลีลาอีก...อ๊ะ พวกคุณคงจะงงล่ะซิ อืมผมจะเล่าให้ฟังละกัน...

ผมน่ะชอบ ไม่สิ รักคยูกี้ตั้งนานแล้วหละ รักตั้งแต่ที่เรารู้จักกันแรกๆด้วยซ้ำ แต่จะให้ผมทำยังไงล่ะ ก็เราเป็นเพื่อนกันนี่นา ปละอีกอย่างผมก็กลัวว่าเค้าจะไม่คิดอย่างนั้นกับผมด้วย..มันคงจะเจ็บปวดหน้าดูเลยหละ คุณวามั้ย  ผมก็เลยตัดสินใจไปปรึกษา ซีวอน แล้วเค้าก็เลยเสนอให้ผม เอาอกเอาใจ คอยดูแล เป็นห่วง และ บลาๆๆ ทั้งเค้าและคยูกี้ แต่ให้แอบลำเอียงเล็กน้อย (ไปฝ่ายไหนก็น่าจะรู้นะครับ)

แล้วอยู่มาวันนึง ซีวอนก็โทรหาผมแล้วบอกว่า คยูกี้มาถามซีวอนว่า คิดยังไงกับผม แต่ซีวอนไม่ตอบแต่กลับถามคยูกี้แทน และคำตอบนั่น ก็ทำให้ผมต้องมาทำตัวหน้าอาย ด้วยการจูบผู้ชายก่อนนั่นเอง -////-

 

“แล้วแกล่ะ คิดยังไงกับซองมิน” ซีวอนถามคยูฮยอนกับทันที

“..........” แต่คยูฮยอนก็ยังเงียบ

“ว่าไงล่ะ นายคิดยังไงกับเค้า” ซีวอนก็เลยถามซ้ำ

“......................ฉัน รัก ซองมิน”!!!!

นี่หละคำตอบของคยูกี้ ^///^

 

-กลับมาที่คยู-

“อึก  อื้ม” ผมตกใจมากเลยที่อยู่ดีๆ ร่างอวบก็มาจูบผมก่อน แต่ว่าสุดท้ายความอดทนของผมมันก็ไม่มีเหลือแล้ว

เราแรกจูบกันอย่างดูดดื่ม ลิ้นร้อนเกี่ยวกระหวัดกันจนแยกไม่ออก จากอ่อนหวาน นุ่มนวล ก็เริ่ม ร้อนขึ้น ๆ กลายเป็นจูบที่ดูดดื่ม..

“อื้อๆ” ซองมินเอามือทุบผมเบาๆ คงเพราะเริ่มหายใจไม่ออกแล้ว

ผมจึงต้องยอมละจากปากบางนั่น อย่างเสียดาย...

“ซองมิน....ฉันรู้นะว่าเราเป็นเพื่อนกัน แต่ว่า....นายอย่าโกรธฉันเลยนะ....ฉันน่ะ....ฉัน..รักนาย อ๊ะ!!”  ทันทีที่ผมพูดจบ ร่างอวบก็พุ่งเข้ากอดผมทันที

“ฮิฮิ นึกว่าจะไม่ยอมพูดแล้วนะ คยูกี้ ในที่สุดนายก็ยอมพูด ฮิฮิ ฉันดีใจจัง นึกว่าต้องเป็นฝ่ายบอกรักนายก่อนซะแล้วนะเนี่ย” O0O~

 

“ดะ..เดี๋ยว ซองมิน เมื่อกี้นายว่าอะไรนะ นายบอกว่านายจะบอกรักฉันหรอ” ผมดันร่างอวบออก พลางถามอย่างตื่นเต้น

นี่ผมไม่หูฝาดใช่มั้ย ซองมินบอกว่าจะบอกรักผมอ่ะ ผมไมได้ฝันไปใช่มั้ย นี่ไม่ใช่ความฝันใช่มั้ย

“อะ..อ่า ...อื้ม” ซองมินพยักหน้า แล้วก็ก้มหน้าลง

โอ้พระเจ้า ผมไม่ได้ฝันใช่มั้ย ผมไม่ได้กำลังฝันอยู่ใช่มั้ย

“ซะ....ซองมิน นายบอกฉันที ฉันไม่ได้กำลังฝันใช่มั้ย ใช่มั้ยซองมิน” ผมถามพลางยกมือร่างอวบมาฟาดหน้าตัวเอง

เพี๊ยะ!!

“โอ๊ย เจ็บแหะ งั้นฉันก็ไม่ได้ฝันน่ะสิ” ร่างสูงพูดพลางรวบตัวร่างอวบมากอดไว้แน่น

“ฮ่าๆๆ นี่นายเป็นอะไรน่ะ คยูกี้” ซองมินถามพลางหัวเราะคิกคัก แต่ก็ยังกอดผมแน่น

 

“ซองมิน ฉัน รัก นาย นะ รักมานานแล้วด้วย”

“อื้ม ฉันก็รักนาย รักมานามากแล้วเหมือนกัน”

“ ^//////^”

“ ^//////^”

 

ตอนนี้เราสองคนกำลังเดินจูงมือกัน อยู่ในสวนสาธารณะ ครับ

ผมอยากจะบอกว่าผมมีความสุขมากเลย  ตอนนี้ผมสามารถเดินจับมือกับร่างอวบข้างๆได้โดยไม่ต้องคอยภาวนาให้เวลาหยุดอยู่ตรงนี้ หรือ ภาวนาให้ระยะทางไม่มีที่สิ้นสุด เพราะต่อไปนี้ ผมจะสามารถจับมือกับ ร่างอวบข้างๆนี้ได้ตลอดเวลา และตลอดไป....

อ้อ ลืม บอกไป ผม คบ กับ ซองมินแล้วนะฮะ >//< ฮิฮิ

 

ฮ้า~~ ผมไปสวีทกับที่รักผมต่อดีกว่า  อิอิ ^///^

 

 

 

END

 

 

+++แถม+++

“เฮ้อ กว่าจะรักกันได้นะ ลุ้นแทบแย่แน่ะ เน้อ ไก่น้อย” ซีวอนหันไปพูดกับฮยอกแจ หลังจากที่ตามลุ้นตั้งแต่อยู่ที่ร้านเค้กแล้ว

“นั่นสิ กว่าจะรักกันได้ ฉันกับนายต้องแกล้งทะเลาะกันตั้งหลายรอบ”  นั่นสินะ ก็กว่าจะรักกันได้ ทั้งผมทั้งฮยอกแจเหนื่อยกันแทบแย่แน่ะ ทั้งต้องคอยวางแผน ทั้งต้องคอย จัดฉาก ไหนจะต้องคอย ลุ้นอีก เฮ้ออออ

แต่สุดท้าย ก็รักกันได้ซะที ^^

 

END จบจริงและจ้า ^^

 

Comment

Comment:

Tweet

น่ารักกก >////<

#4 By Mook fishyfishy on 2013-03-10 13:41

ชอบคู่นี้ค่าาา > <"""""

Kyumin น่ารักมากๆๆๆๆๆๆ

Wonhyuk ก็ชอบบบบ

แต่งเก่งมากเลย ชอบทั้งคู่เลยคะ > <!!

cry

#3 By An-an on 2011-10-17 21:15

ฟิคเรื่องนี้อ่านไปเขินไป
ชอบคู่นี้เหมือนเพื่อนเราเลยเหะconfused smile
น่ารักๆๆๆๆๆ
น่ารักโฮกกกเลย
ป.ล.แล้วจะเป็นกำลังใจให้เรื่อยๆนะค่ะ บ๊ายบายdouble wink question big smile

#2 By P_purple on 2011-10-14 10:37

กร๊ากกกกกก สงสารคู่วอนฮยอก
ต้องแกล้งทะเลาะกัน.. แล้วไอ้ที่ป่วยนั้นล่ะ? = ="
โอ๊ยยยยย มินนี่น่ารักมากค่ะ
โดยเฉพาะเวลาเอียงคอ... อยากจะไปสิงร่างคยูกี้จริงๆ เอียงคอทีทำคยูไปไหนต่อไม่ถูก
แล้วแหม...หนูมินเล่นจับแก้ม จับหน้า จับคอคยูซะขนาดนั้น คยูทนได้ก็ขอกราบบบบบบ
แอบขำตอนที่บอกว่า "นึกว่าต้องบอกรักนายก่อนซะแล้ว" 55555 แหม~ บอกไปเหอะหนูมิน

ฟิคน่ารักมากค่า~

#1 By Palmira on 2011-10-12 20:22