[.Fic & SF.] หน่วง....?? [kyumin]

posted on 12 Oct 2011 13:43 by pearpeariie

Title : หน่วง....??

couple : Kyu x Min (feat.wonhyuk)

Rate : G

note : อย่าคาดหวังอะไรมากเลยค่ะ คนแต่ง

ค่อนข้างเพ้อ ตอนแต่ง -3-

คุณเคยรู้สึก เขิน ใครบางคน จนทำอะไรไม่ถูกมั้ย

คุณเคยรู้สึกเหมือนจะละลายอยู่ตรงนั้น เวลาที่ ใครบางคน ยิ้มให้มั้ย

คุณเคยรู้สึกเหมือนหัวใจจะออกมาเต้นข้างนอกเวลาที่ ใครบางคน จับมือคุณมั้ย

คุณเคยรู้สึกเหมือนหัวใจจะหยุดเต้นเวลา ใครบางคน เดินเข้ามาทักคุณมั้ย

คุณเคยรู้สึกอยากให้เวลาหยุดอยู่ตรงนั้น เวลาที่ ใครบางคน อยู่กับคุณมั้ย

 

ถ้าคุณเคย คุณก็คงจะเข้าใจความรู้สึกของผม ตอนนี้

ความรู้สึกที่ผม.....เก็บอยู่ในใจมาตลอดหลายปี

ที่ผมและเค้ารู้จักกัน....

 

ทุกๆครั้งที่เธอนั้นส่งรอยยิ้มเข้ามาทักทาย

ทุกๆครั้งที่เธอนั้นส่งสายตาเข้ามาหากัน

ทำให้ฉันนั้นแทบจะขึ้นสวรรค์ทั้งที่ยังยืนอยู่ตรงนั้น

 

“คยูฮยอนอา~~~~” ผมหันไปตามเสียงเรียก และก็พบกับ เจ้ากระต่ายตัวอวบ ที่วิ่งหน้าตั้ง พลางโบกไม้โบกมือ ให้ผมเป็นการใหญ่

“^^~” ผมหันไปยิ้มให้ ร่างอวบที่ตอนนี้ มาหยุดยืนหอบแฮ่ก ก้มหน้ามองพื้นอยู่ตรงหน้า

“เหนื่อยล่ะสิ” ผมถามพลางเอามือลูบหัวที่ยุ่งเหยิงนั่นให้เข้าทรง….

ร่างอวบค่อยๆเงยหน้าขึ้นมาพร้อมรอยยิ้ม ที่ฉีกกว้างเกือบถึงใบหู (-0-)

“^[+++]^”

อึก 

รอยยิ้มนั้นทำให้ร่างสูงที่มองอยู่ถึงกับนิ่งค้าง....

อีกแล้ว รอยยิ้มแบบนี้อีกแล้ว..

รอยยิ้มที่มีให้ผมตลอด หลายปี...

รอยยิ้มที่เจ้าตัวไม่เคยรู้เลย....

ว่า

มันมีผลต่อการเต้นของหัวใจคนดูแค่ไหน....

 

ทุกๆครั้งที่เธอนั้นคอยส่งเสียงและทุกข้อความ

ทุกๆครั้งที่เธอนั้นคอยเฝ้าถามและเป็นห่วงฉัน

ทำให้ฉันนั้นแทบจะดิ้น ดิ้นตายอยู่ตรงนั้น

 

ดูเหมือนร่างสูงจะค้างนานไปหน่อย (วิญญาณกี้หลุดจากร่างไปแล้วหละ -*-)

เพราะไม่ว่าร่างอวบตรงหน้าจะร้องเรียก

โบกไม้โบกมือ ยังไง เค้าก็ไม่รู้สึกตัว

จนตอนนี้ รอยยิ้ม บนใบหน้าหวานๆนั่น ได้เปลี่ยนไปเป็น

หน้าตาบูดบึ้ง แล้ว....

 

โป๊กก!!! 

“โอ้ยยย” คยูฮยอนร้องลั่นเมื่อโดนเขกหัว พลางเอามือลูบหน้าผากส่วนที่โดนเขก

“^0^” ผิดกับร่างบางที่ตอนนี้กลับมายิ้มแย้มแจ่มใสเหมือนเดิมแล้ว...

“นี่ซองมิน ... มันเจ็บนะ เขกมาได้” พูดพลางสะบัดหน้าหนีอย่างงอลๆ (เอ่อ อิกี้ =[]=;;)

“ไม่ต้องมาสำออยเลยนะ คยูกี้” ซองมินพูดอย่างไม่สนใจ แล้วเดินไปนั่งข้างคยูฮยอน ก่อนจะก้มหน้าอ่านหนังสือที่ถือมาด้วย

“.....” ร่างสูงยังคงเงียบ และเปลี่ยนท่าจากหันหน้าหนี เป็น ฟุบหน้าลงกับโต๊ะแทน..

“...” ซองมินหันไปมองพลางส่ายหัวไปมา ก่อนจะหันมาสนใจหนังสือต่อ

“.....” แต่ร่างสูงข้างๆก็ยังคงเงียบต่อไป

ส่งผลให้ร่างอวบข้างๆ ต้องละความสนใจจากหนังสือมาที่ คนตัวโตข้างๆแทน

จึกๆ

ซองมินลองเอานิ้วจิ้มๆ คยูฮยอนดู แต่ก็ไม่ได้รับการตอบสนองไดๆ (กี้เป็นคนนะมิน -*-)

“คยูฮยอนอา~~” เอ่ยชื่อร่างสูงออกไปอย่างอ้อนๆ (-///- :: คยู)

“....” แต่คนตัวโตก็ยังเงียบ

“...นี่ คยูกี้ เจ็บหรอ เค้าขอโทษน้า... นี่อย่างอลสิ” ไม่พูดปล่าวแต่ยังยื่นหน้าเข้าไปใกล้ อีกด้วย (>/////< :: คยู)

“..”คนตัวโตไม่ตอบแต่ค่อยๆเงยหน้าขึ้นมาแทน

ทำให้ซองมินได้เห็นหน้าที่ตอนนี้แดงไปถึงใบหู ลามไปถึงคอแล้ว (กี้คิดอะไร --*)

“คยูกี้เป็นอะไรอ่ะ ไม่สบายรึปล่าว ทำไมหน้าแดงล่ะ” ไม่พูดปล่าวเพราะตอนนี้มืออวบๆได้ยื่นไปแตะที่หน้าผากของคนตรงหน้าแล้ว ก่อนที่จะเลื่อนมาแตะที่ข้างแก้ม และละมาที่คอ....

“อะ...” 0/////0*

“ตัวก็ไม่เห็นร้อนนี่...เป็นอะไรรึปล่าวคยูกี้” เมื่อไม่รู้สึกถึงความร้อนจากตัวร่างสูง คนตัวอวบก็เอามืออก (เสียดายอ่ะ :: คยู)

“อะ..อ่า..ปล่าวๆ อากาศมันร้อนน่ะ -//-;;” พูดพลางขยับเสื้อตัวเองเข้าออก

“ร้อนหรอ” -0-? ซองมินพูดเบาๆพลางหันไปมองท้องฟ้า พลางทำหน้างงๆ  ก็จะไม่ให้เค้างงได้ไงล่ะ แดดก็ไม่มี แถมลมยังพัดสบายอีกต่างหาก แต่ก็ไม่ได้สนใจอะไร เพราะตอนที่เค้าหันไปมองทั้งฟ้านั้น สายตาได้หันไปเห็น ใครบางคนที่กำลังเดินมาทางนี้....

 

“ซีวอนอา~~” พูดพลางลุกจากที่แล้ววิ่งไปหา ร่างสูง…..

 

 

แต่ติดที่ฉันนั้นไม่ใช่เพียงคนเดียว ที่ได้รับท่าทีที่แสนดีเหล่านั้น

 

เมื่อคยูฮยอนได้ยินซองมินเรียกชื่อ ซีวอน ก็หันไปมอง แล้วก็ต้องนึกสมเพชตัวเอง....

ใช่แล้ว ซีวอน เพื่อนสนิทอีกคนของผม เพื่อนที่บางทีผมก็ไม่อยากให้มันอยู่ด้วย ....

เพราะทุกครั้งที่มันอยู่ด้วย ....

ซองมิน.....

จะไม่ดูแลแค่ผมยังไงล่ะ เค้าจะทำทุกอย่างที่ทำกับผม...กับซีวอนด้วย

 

มันจึงเป็นความรักที่ไม่ถึงกับสุข เป็นความทุกข์ที่ไม่ถึงกับเศร้า

แต่ถึงยังไง ผมก็โอเคกับมันนะ จะให้ทำไงได้ล่ะ

ก็ทั้งใจของผม ให้เค้าไปหมดแล้วนี่

 

เป็นความรักที่ทั้งซึ้งทั้งเหงาอยู่ด้วยกัน

 

ถึงแม้บางครั้งจะต้องเจ็บปวด ในยามที่ร่างอวบ โทรหาผมด้วยน้ำเสียงร้อนรน..

 

“คยูฮยอน...ทำไงดีล่ะ ทะ..ทำไงดี ซีวอนตัวร้อนมากเลย” เสียงร้อนรนของซองมินทำให้ร่างสูงถึงกับกระตุก

“.....นายอยู่ไหนน่ะ เดี๋ยวฉันไปหา”

“ตอนนี้ฉันอยู่ที่คอนโดซีวอนน่ะ.....อ่า คยูนายเอารถมานะ เราจะพาซีวอนไปโรงพยาบาลกัน”พูดเร็วก่อนจะตัดสายไป

หึ

อีกแล้วสินะ ทุกครั้ง......

ทุกครั้งเลย....

เมื่อพวกเราพาซีวอนเข้าห้องฉุกเฉินไปแล้ว ซองมินก็หันมากอดผมแล้วร้องไห้..

น้ำตาของร่างบางเปียกเสื้อของผม....

แต่ผมก็ทำได้แค่ปล่อยให้เค้าร้องไห้ต่อไป...

เมื่อซองมินหยุดร้อง ก็หันมาเล่าเรื่องทั้งหมดให้ผมฟัง...

..............

ซีวอนทะเลาะกับ ฮยอกแจ อีกแล้ว....

แต่ดูเหมือนรอบนี้ซีวอนจะเป็นคนผิด...

เลยพยายามจะไปขอโทษ แต่ก็ไม่ได้ผล..

ฮยอกแจไม่ยอมออกมาพบซีวอน ร่างสูงจึงนั่งรออยู่หน้าบ้าน....

จนกระทั่งฝนตก...แล้วมันก็ป่วยอย่างที่เห็น ...

อีกแล้ว...

“สงสารซีวอนเน้อะ คยู” คนตัวเล็กหันมาพูดกับผม

“...แต่มันผิดเองไม่ใช่หรอ”... - -*

“ก็ถึงอย่างนั้นก็เถอะ มันก็น่าสงสารอยู่ดีนี่นา....นายลองคิดดูนะ ถ้าเป็นแฟนนายอ่ะ นายจะปล่อยให้เค้ายืนตากฝนรึไงกัน อย่างน้อยก็น่าจะไล่กลับบ้านหรือไม่ก็เอาร่มมาให้สิ แต่ถ้าจะให้ดีนะ น่าจะยอมให้อภัยกันนะ..ฉันคิดว่าคนรักกันน่าจะยอมฟังเหตุผลกันบ้างนะ นายไม่คิดอย่างนั้นหรอ คยู” ซองมินพูดจบก็หันมามองหน้าผมก่อนจะถอนหายใจแล้วลุกไปยืนอยู่หน้าห้องฉุกเฉินแทน

 

ซองมิน .. นายรู้มั้ย ถ้าเป็นฉัน ฉันจะไม่ทำตัวให้ต้องทะเลาะกับแฟนตัวเองหรอก ...

 

พรึบ!!

เสียงประตูห้องฉุกเฉินเปิดออก พร้อมกับ คุณหมอ..

จึงเป็นความรักที่มาพร้อมความอึดอัด

“คุณหมอครับ ซีวอนเค้าเป็นยังไงบ้างครับ เค้าปลอดภัยแล้วใช่มั้ย” ยังไม่ทันที่คุณหมอได้พูดอะไร ซองมินก็ชิงถามซะเป็นชุด

“เอ่อ คุณเป็นญาติคนไข้ใช่มั้ยครับ.. ใจเย็นๆนะครับ ตอนนี้คนไข้ปลอดภัยแล้วครับ เป็นแค่ไข้หวัดใหญ่นะครับ เดี๋ยวเราจะย้ายเค้าไปที่ห้องพักฟื้นนะครับ เชิญคุณตามพยาบาลไปที่ห้องพักได้เลยครับ..หมอขอตัวก่อนนะครับ” คุณหมอบอกก่อนจะขอตัวไปดูแลคนไข้คนอื่นต่อ

“เฮ่อออ ค่อยยังชั่วนึกว่าจะเป็นอะไรมากซะอีก  เน้อคยูกี้” ซองมินหันมายิ้มให้ผม แล้วก็ลากผมให้เดินตามคุณพยาบาลไปที่ห้องพักของซีวอน

 

และเป็นความรักทีไม่เคยเห็นภาพชัดๆซักวัน

มีแค่ความรู้สึกครึ่งๆกลางๆข้างในใจของฉันเพียงคนเดียว

 

คุณรู้มั้ย ว่าบางที ผมก็อ